001: New world

2021-10-01T15:06:12+07:00

Goto English translated

สีหน้าของเพื่อนที่จ้องมองกลับมาทำให้ กัน ต้องพยายามฉีกยิ้มให้ หวังว่าอีกฝ่ายจะยอมช่วยเหลือในสิ่งที่เขาถามไป แต่สีหน้าที่เหมือนคนได้ยินไม่ชัดนั้นทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายเพราะเพื่อนร่วมห้องที่เรียนจบมาด้วยกันคนนี้แทบจะไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ

ความจริงแล้วกันและเพื่อนคนนี้ไม่ได้มีความขัดแย้งอันใดต่อกัน ถึงแม้จะไม่สนิทสนมแต่ก็ไม่ได้เหม็นหน้า เพียงแต่เขาชอบเช่นกีฬาแต่อีกฝ่ายชอบเล่นเกมและอ่านหนังสือมากกว่า

“คุณอยากให้ผมช่วยสอนเขียนโปรแกรมเหรอครับ” ชายหนุ่มร่างผอมตอบกลับมาด้วยสำนวนสุภาพอันห่างเหินทำเอากันรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา

“อ่า ... ใช่แล้ว นาย ... สอนเราหน่อยได้มั้ย เราเรียนวิทยาลัยพละใกล้จบแล้วแต่ตอนนี้อนาคตดูจะไม่รุ่งเท่าไหร่ แม่เราเลยบอกให้เรามาขอให้นายสอนให้เราเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ นายเป็นโปรแกรมเมอร์ใช่มั้ยล่ะ” กันถือวิสาสะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะซึ่งอีกฝ่ายวางคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คเอาไว้ กาแฟและขนมที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์พร่องลงไปเพียงเล็กน้อยเพราะเจ้าของเครื่องใช้เวลาไปกับการทำงานมากกว่า ร้านกาแฟแบบคาเฟ่ที่มีบริการอาหารและอินเทอร์เน็ตเช่นนี้เตรียมพร้อมที่จะบริการลูกค้าซึ่งมาทำงานในร้านอยู่แล้ว

“คุณเข้าใจอะไรผิดพลาดไปมากนะครับ ต่อให้อยากเขียนโปรแกรมได้ ต่อให้มีคนสอนแบบตัวต่อตัวก็ไม่ใช่ว่าจะเข้าใจและทำได้ง่าย ๆ ผมไม่ได้ดูถูกคุณนะครับ แต่คุณเรียนสายพละมีพื้นฐานทางคณิตศาสตร์น้อยมาก อยู่ ๆ จะกระโดดข้ามสายมาเขียนโปแกรมนี่ไม่ต่างจากเด็กที่หัดเดินใหม่เลยนะครับ”

แม้น้ำเสียงของอีกฝ่ายจะไร้ซึ่งการเหยียดหยามดูถูกรำคาญแต่กันก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างประหลาด

“ที่สำคัญ ผมไม่มีเวลาว่างครับ ผมต้องทำงานตั้งแต่เช้าถึงเย็น คงสอนคุณไม่ได้หรอกครับ”

“ไม่ได้จริง ๆ เหรอ ... พอจะแนะนำได้มั้ยล่ะ บอกใบ้ ชี้แนะ อะไรทำนองนั้น” กันขอร้อง

ศิษย์เก่าเพื่อนร่วมห้องถอนหายใจเบา ๆ เปิดประเป๋าสะพายที่วางอยู่บนพื้นค้นหาสิ่งของภายใน เขาหยิบเอาหนังสือส่งให้กัน เล่มหนึ่งใหญ่พอ ๆ กับนิตยสาร ขนาดใกล้เคียงหนังสือเรียน อีกหนึ่งเล่มเป็นสมุดบันทึกปกหนังขนาดพอคเกตบุ๊ค

“นี่เป็นหนังสือเรียนภาษาลัว (Lua) เป็นภาษาโปรแกรมภาษาแรกที่ผมเริ่มต้นศึกษา สมุดบันทึกเล่มนี้เป็นสมุดที่ผมจดโน้ตระหว่างหัดเขียนโปรแกรม คุณลองอ่านศึกษาดูว่าพอจะทำความเข้าใจได้แค่ไหน ในหน้าแรก ๆ ของสมุดบันทึกผมเขียนวิธีการติดตั้งโปรแกรมในคอมพิวเตอร์เอาไว้ คุณน่าจะทำได้อยู่ ภาษาลัวเป็นภาษาที่ยืดหยุ่น ถ้าเข้าใจภาษานี้ได้แล้วค่อยขยับไปหัดภาษาอื่นที่ซับซ้อนมากขึ้น”

กันรับหนังสือปกสีน้ำเงินเข้มมาด้วยความยินดี หนังสือเล่มนี้มีร่องรอยของการเปิดอ่านอย่างโชกโชนแต่ระมัดระวัง คือดูเหมือนเยินแต่แทบไม่มีรอยพับในมุมหน้ากระดาษอันใด

“ขอบใจนายมาก ๆ เดี๋ยวเราเลี้ยงกาแฟนายนะ ... ” กันเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือและได้พบว่าตนเองอยู่ในสถานที่อันแปลกตา รูปทรงของตัวอาคาร คูหาห้องที่เป็นคอนกรีตยังคงดูออก แต่ผนังด้านหน้าซึ่งเป็นกระจกล้วนตอนนี้ไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว

ที่เขาเห็นตรงหน้ายามนี้คือซากปรักหักพังของคาเฟ่ซึ่งเต็มไปด้วยไม้เลื้อยบนผนัง พุ่มไม้ พื้นหญ้า เพดานที่เปิดให้แสงสาดส่องลงมา ไม่มีโต๊ะลูกค้า ไม่มีคน ไม่มีใครทั้งสิ้น มีแต่เขาเพียงคนเดียวที่ยืนงงเพราะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้นเองแผ่นป้ายขนาดเท่าจอคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทำให้กันต้องก้าวถอยไปสามก้าวจึงตั้งหลักได้ เขายืนจ้องมองดูแผ่นป้ายจากระยะห่างครู่หนึ่งจึงเดินเข้ามาสำรวจดูใกล้ ๆ เห็นตัวหนังสือเล่นเป็นบรรทัดต่อเนื่องกัน

  • ยินดีต้อนรับผู้เล่นใหม่
  • ดำเนินการตั้งค่าแรกเริ่ม
  • ค้นหาเมล็ดพันธุ์ทักษะที่เป็นไปได้จากตัวผู้เล่น
  • สร้างทักษะ เขียนโปรแกรม ระดับ 1
  • สร้างทักษะ เวทมนตร์ ระดับ 1
  • สร้างทักษะพิเศษ โปรแกรมเวทมนตร์ ระดับ 1

ตัวหนังสือหยุดลงแค่นี้ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นหน้าต่างแสดงรายละเอียดของกัน ชายหนุ่มเคยเห็นหน้าจอเกมแบบนี้มาก่อนแล้วจึงไม่ถึงกับไม่ทราบอะไรเลย แต่สิ่งที่เขาเป็นกังวลจริง ๆ ก็คือว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ใดกันแน่


English translated

I translated this web novel from Thai language using Google translate then refine the translation using my own skill with Microsoft editor help. Absurdity is to be expected.


The look on his friend's face that stared back forced Gun to try to smile at him. Hopefully the other person will be willing to help with what he asks. But his indistinct expression made him swallow his saliva.

In fact, they did not have any conflicts with each other. Gun likes sports, but the other person likes to play games and read. Their lifestyle made them rarely cross path.

“Would you like me to teach you programming?” The slender man replied with a distant, polite expression, which made Gun felted embarrassed.

“Ah… yes, you… can you teach me how to do computer programming? I am close to graduating from Physical Education College, but now the future doesn't seem very promising. So, my mother told me to ask you to teach me to write computer programs. You're a programmer, aren't you?”

The coffee and snacks placed next to the computer dwindled just a little as the owner spent more time working. A café-style cafe with food and internet services like this one is ready to serve customers who are always working in the store. “You misunderstood what was wrong. Even if you want to be able to write programs, even if someone teaches you one-on-one, it's not easy to understand. I'm not insulting you. But you are studying in PE and have little background in math. Suddenly, jumping over the line to write a program is no different from a kid learning to walk.”

Although the tone of the other party's voice was free of contempt, or annoyance, Gun was strangely irritated.

“Most importantly, I don't have free time. I must work from morning to evening. I can't teach you.”

"Really... Can you give some advice, hint, point, something like that," Gun begged.

The ex-classmate lightly sighed, opened the sling bag lying on the floor, searching for the contents inside. He picked up the books and handed them over to Gun. One volume is as big as a magazine, about the size of a textbook. The other is a pocketbook-sized leather-covered notebook.

“This is a textbook for Lua, the first programming language I learned. This notebook is a notebook that I took notes while learning to program in Lua. You try to read and study and see how much you can understand. On the first page of the notebook, I wrote how to install the program on your computer. You should be able to do it. Luo is a flexible language. Once you understand this language, you can move on to a more complex one.”

This book has dark blue color with a trace of intense but careful reading. It looks like it's crumpled, but there are almost no folds in any corner of the page.

“Thank you very much. I will treat you a cup of coffee …” Kan looked up from the book and found himself in a strange place. The shape of the building’s concrete booths is still visible. But the front wall, which was all glass, was now gone.

What he saw in front of him were the ruins of a café filled with ivy on the walls, bushes, grass, and ceilings hole that let in light. No customer tables, no people at all. He was the only one who stood dumbfounded because he didn't understand what had happened.

Suddenly, a panel the size of a computer screen appeared in front of him, causing Kan to take three steps back to gain his footing. He stood there, staring at the panel from a distance, then walked in and examined it up close and saw the letters playing in continuous lines.

  • Welcome new players
  • Perform initial character setup
  • Find possible skill seeds from the player.
  • Create skill: programming level 1
  • Create skill: Magic level 1
  • Create special skill: Magic Program Level 1

The text stops here before it turns into a window showing character details. The young man had seen a game screen like this before, so he knows something about it. But what he was really worried about was where he was right now.


Lua Mage Index Chapter 1 / 3 Next Chapter